Ode aan de vrouw

Een ode aan de vrouw. Aan de vrouw in al haar vormen, aan de vrouw in al haar seizoenen, in elke levensfase, in elke hoedanigheid. Aan de vrouw die zo is geboren, aan de vrouw die zo is geworden, aan de vrouw die zich volledig vrouw voelt, aan de vrouw die daarvan minder zeker is.

Aan de dochter, de moeder, de wijze oude vrouw en de seksuele vrouw. De vrouw die groeit, die bloeit, die huilt, lacht, vrijt, vloekt, zorgt, liefheeft, verliest, werkt, danst, vecht, rent en tot stilstand komt. Aan de vrouw die voelt, maar ook de vrouw die dat (nog) niet durft.

Ik gun (iedereen en) elke vrouw fysieke en emotionele vrijheid. De vrijheid om te doen waar ze gelukkig van wordt, om zich vrij te voelen en te bewegen in de wereld, om haar eigen keuzes te maken, over haar lichaam, haar leven, haar fysieke en emotionele pad.

Ik identificeer mij volledig met mijn vrouwzijn, als is dat niet iets wat ik altijd heb gedaan. Van mijn derde tot mijn tiende wilde ik graag jongetje zijn. Mijn ouders hebben dat nooit veroordeeld en me omarmd zoals ik was. Ik heb daarvan geleerd dat ik mijn eigen identiteit mag bepalen. ik heb ook op jonge leeftijd geleerd dat sommige mensen je veroordelen.

Maar toch had ik een luxepositie: ik mocht me als een jongen voelen, kleden, mijn haar knippen, doen. Het was oké, mijn ouders maakten en gaven de ruimte die ik nodig had.

En ik mocht ook weer ‘opnieuw’ kiezen. Ik ging me in de puberteit steeds meer vrouw voelen. En ook dat was weer oke; ik mocht me stoer, verlegen, krachtig, onzeker, vrouwelijk, hetero of toch biseksueel voelen, zelf kiezen met wie ik een relatie aanging, wanneer ik voor het eerst sex had. Ik koos mijn vrienden, mijn studie, het moment dat we een kindje wilden.

Ik heb gekozen, ik heb mogen kiezen. Niet alleen van anderen. Maar ook van mezelf. Vooral van mezelf. En daar voel ik steeds meer vrijheid.

Om de vrouw te zijn die ik ben, de moeder te zijn die ik wil zijn voor mijn jongens. Om bewust het zwaartepunt van mijn zingeving in het ouderschap te leggen, om te thuisonderwijzen, om daarnaast óók mijn eigen ontwikkeling op werkgebied belangrijk te vinden. Om mijn liefde te delen, om me te verbinden (emotioneel én fysiek) wanneer en met wie dat goed voelt. Om afscheid te nemen van verbindingen die niet gezond meer voor mij zijn.

Om me druk te maken om dingen die ik belangrijk vind, om me afzijdig te houden van hot items waar ik geen mening over heb of wil hebben, ik hoef me niet slimmer voor te doen dan ik ben, of mijn kennis onder stoelen of banken te steken. Ik mag erkennen dat ik me een sensueel wezen voel, intens van sex geniet. Ik mag ook erkennen als mijn behoefte daar niet ligt. Ik mag dansen, me kleden, me bewegen zoals ik dat wil. Een ander mag daar iets van vinden. Maar heeft geen zeggenschap over mij.

Ik wil me voeden en omringen met dingen, situaties en mensen die mij die vrijheid geven. Die goed voor me zijn. Ik voel me enorm gezegend als vrije, radicale, eigenwijze vrouw.

Ik gun elke vrouw dat gevoel. Dat je zacht bent, dat je kwetsbaar bent. En tegelijkertijd: dat je jezelf zo omarmd en liefhebt om jouw keuze te maken. Vanuit moed, vanuit vrijheid. Niet niet-kiezend vanuit een ‘zo moet het’ of een ‘zo is het’. Of misschien zelfs vanuit een angst. Wat anderen denken, wat anderen zeggen, wat anderen doen.

Het is vandaag internationale vrouwendag.

Is het nodig dat we daar een aparte dag voor hebben? Ja. Dat denk ik wel.

Niet omdat ik een lans wil breken voor feminisme, of denk dat wij als vrouwen méér dan mannen een dag nodig hebben. Nee. Ik denk dat het goed is om ergens bewust mee bezig te zijn, om ergens bij stil te staan.

Dit jaar is het thema iets dat mij aan het hart gaat: vrijheid.

En dat die vrijheid niet voor iedere vrouw, ieder mens(!) is weggelegd. Daar mag aandacht voor zijn. Vandaag. Maar eigenlijk elke dag.

Kleine denker



Ik wil je in mijn armen houden
Je beschermen met mijn hart
Want de wereld is ongrijpbaar
Want de wereld is verward

Kleine denker met je vragen
Klein mens vol onzekerheid
Je zoekt bevestiging, die ik niet kan geven
Over leven, over tijd

Hoelang leef je, wanneer sterf je?
Hoelang blijf jij nog bestaan?
Waarom sterven mensen aan het einde
en sommige vooraan?

Kleine denker met je vragen
Klein mens vol onzekerheid
Je zoekt bevestiging, die ik niet kan geven
Over leven, over tijd

Hoelang blijft de aarde draaien?
Blijft de oorlog heel ver weg?
Word je honderdenéén jaren?
Wat een boel gedachten zeg..

Kleine denker met je vragen
Klein mens vol onzekerheid
De bevestiging die ik kan geven
Is mijn liefde, voor altijd

Huis, tuin en keuken zweven

Ben je klaar voor een beetje huis, tuin en keuken zweven? Komt ie!

Alles is liefde
Jaaa, die film is fantastisch, en rond Sinterklaas wil ik ook een Vale-Piet in bed. Maar de rest van het jaar geldt ook: Alles is liefde. En alles ben ik en jij, en wie dan ook.

Ik geloof dat als situaties en mensen op mijn pad komen én iets met mij doen, dat mij dat helpt om te reflecteren, te ontwikkelen. En om mij keer op keer liefde tye laten ervaren. Ik geloof niet in lotsbestemming of in ‘je hebt áltijd een keuze’. Ik denk wel dat wat een situatie met mij doet, emotioneel en soms zelfs fysiek, het effect is van míjn bagage, mijn leven. Een situatie of emotie die je uit de bocht laat vliegen, staat vaak niet op zich, het is een som van meerdere delen.

Emotie als boodschapper
Ik vind emoties prachtig. En toch word ik er met enige regelmaat door onderuit geschoffeld. Ze zijn zó intens. Mijn ‘negatieve emoties’ als angst, woede, boosheid, paniek. En toch kan ik ze steeds meer verwelkomen als een welkome boodschap, een goede ervaring. Er is iets, een ervaring of een gedachte waar ik nog iets mee moet. Iets wat ik nog als ‘niet goed’ bestempel, waar ik in tegen weerstand kom.

Aan mij dus om daar iets mee te gaan doen. Of niet. Dat mag ook, dan komt het vanzelf opnieuw voorbij en mag ik daar weer een keuze in maken. Meestal is het voor mij genoeg om te herleiden welke emotie er voor mij achter zit, en waar die vandaan komt. The thing is: je kunt het verleden niet veranderen. Ik kan alleen maar proberen om mijzelf zoveel liefde te geven, dat ik die situatie los kan laten.

Alledaags praktijkvoorbeeldje 🙂
Situatie schets: mijn zoon wil iets niét en ik wil dat wel. Schoenen en jas aan en en gáán bijvoorbeeld. En eigenlijk ook gewoon nu. Omdat ik het zeg. Want..
A. Ik heb afgesproken (oh lord. Tijdsdruk)
B. Ik voel me tekort gedaan want ik doe aalleees en nu werken ze niet mee!
C. Ik vraag het honderd keer, ben geen langspeelplaat, geen uithangbord en óók geen lakei. Mijn geduld is OP.

Hij:
A. Heeft geen zin, ziet de noodzaak niet
B. Moet echt even dit lego project afbouwen
C. Kijkt de rescue bots en hóórt me niet eens. En ineens is die moeder (zie A) zwaar geïrriteerd en ohjoy, nu staat ze ook nog met een kwaaie kop te zeggen wat je NU moet doen.

En wat gebeurt er dan: juist. Wij raken onze verbinding kwijt, komen tegenover elkaar te staan, willen allebei controle en hoppata: battle for middle earth was er niks bij.

Puur of geconditioneerd?
Maar als ik dan heel eerlijk ben.. dan zijn zijn redenen veel puurder dan die van mij. Zonder daarbij goed of fout te willen bestempelen. Hij is in het nu, is druk met lego, met bovenop z’n broertje zitten, loopt naar de gang om zn schoenen te pakken maar ziet een ballon die hij écht even tien keer moet opblazen, hij ‘gehoorzaamt’ niet omdat hij andere dingen te doen heeft, zonder doel.

Maar ik, ik heb afgesproken. Dus ik heb me aan een afspraak te houden, vind ik. En ik voel me soms echt een sloof, vind dat ik niet op waarde geschat word, alsof ik het niet waard  ben om naar te luisteren, ik heb een doel en wil daar zo snel mogelijk naar toe. En iedereen moet meewerken anders raak ik in paniek.

Maar, joeee! Laten we eerlijk zijn. De situatie is: ‘mijn kind heeft nog geen schoenen en jas aan, en ik wil weg. Punt’.
Niks respectloos aan, geen sloof, waardeloos, of met welke gedachte ik mijzelf ook neersabel. Al die gedachten erbij komen niet uit het nu, en ook niet bij mijn kind vandaan. Het zijn mijn oordelen, mijn gedachten, mijn onopgeruimde shit. Dus het IS helemaal niet wáár. Het zijn mijn gedachten die me in de weg zitten. Niet mijn kinderen. Meestal dan 😉

Ja leuk, die ratio. MAAR.
De emotie -paniek- is er echter al voor ik me dat kan bedenken. Vooral op dagen dat ik moe ben, mijn gedachten weer eens overuren draaien en mijn hoofd niet stopt en mijn lijf het niet bijbeent, ben ik daar vatbaar voor. Op dagen dat ik kipfit ben, speelt het helemaal geen rol. In exact dezelfde situatie, dat alleen geeft al te denken.

Maar goed, die emotie is er, dus die gaat even sky high en dan -dat is het leuke van emoties- gaat het ook weer weg. Pas daarna zie ik meestal van een afstandje dat mijn gedachten, mijn oude boosheid en onvrede, het NU in de weg staan: de verbinding met mijn kind. En dat de enige manier om tot samenwerken te komen, verbinding is. Dat dwing je niet af, dat ontstaat vanuit liefde. Want diegene die je liefhebt, daar wil je mee samen zijn. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en je dat wilt.

En zo kom je weer bij liefde. En dat is het mooie: Liefde is oneindig, het raakt nooit op. En als er genoeg is om heel veel van jezelf te houden en heel veel van anderen te houden, weet je dat die liefde altijd aanwezig is. Dan durf je die verbinding met anderen aan te gaan, en met jezelf.

Liefde is als een pleister op alle wonden: dat heelt. Dat brengt je dichter bij je zelf en bij anderen. Weg van je patronen, je genadeloze gedachten.

Let love rule.

 
image

Chocolade Chip muffins

Als ik elke dag zou kunnen ontbijten met chocoladetaart, zou ik dat doen.
Want oh my, I LOVE CHOCOLATE!

image

Deze muffins toppen echt alle healthy chocolate chip koekjes/muffin’s/watdanook die ik ooit heb gemaakt. Zó lekker, glutenvrij én zoet. Om heel eerlijk te zijn, zijn de chocolate chips die ik gebruik niet he-le-maal suikervrij, maar dat kun je zelf natuurlijk wel doen. Ik kies voor deze omdat ze zó lekker zijn. En in m’n budget passen.

2 + 1/4 cups havermout, gemalen in keukenmachine
1/2 cup chocolade chips
1 tl baking soda
1 tl bakpoeder
1/2 el kaneel
1 tl vanille extract
1/2 tl zout
snuf gemberpoeder

1/4 cup kokosbloesemsuiker
1/4 cup honing
2 eieren
1/3 cup kokosolie (gesmolten)
1 cup (homemade) appelmoes (4 middelgrote appels)
1/2 cup melk (koemelk of plantaardig)

Het recept is  goed voor een stuk of 15 muffins. Verwarm de oven voor op 200 graden celcius.
image

Begin met de appelmoes, mocht je ongezoette appelmoes hebben: handig! Zo niet;  schil vier middelgrote appels en snij in kleine stukjes. In een pannetje op het vuur, héél klein beetje water erbij, deksel erop. Nu hoeven de appeltjes maar minuut of vijf te koken, ze worden vrij snel zacht. Let op dat het niet aanbakt! Eventueel een klein beetje water erbij. Pureren kan met een stamppotstamper of met een staafmixer. Ik gooi bij de hete appelmoes gelijk de kokosolie, scheelt weer een handeling.

Voeg vervolgens alle ingrediënten uit rij twee bij elkaar. Meng de ingrediënten uit de eerste rij in een andere kom ook bij elkaar. Voeg nu het vloeibare prutje (sorry :D) aan de droge ingredienten toe.
image

Het blijft een vrij vloeibaar geheel. Komt goed! Mocht het echt heel vloeibaar zijn, dan kun je eventueel 1/4 cup boekweitmeel toevoegen. Doe de mix in muffinvormpjes, in het midden van de oven bakken voor 15 minuten op 200 graden bakken.

Eet smakelijk!
image

De allerlekkerste choco-banaanmuffins

chocobanaanmuffins
..om je vingers bij op te eten. En dat vinden er meer, aangezien ik werd gevraagd om dit recept weer snel te plaatsen. U vraagt, wij draaien.

First of all: deze zijn gevaarlijk. Maar dan echt. Het is mij al zó vaak gebeurd dat ik 12 muffins had (lekker voorraadje) en dat het ineens echt heel erg logisch leek om er vier, of vijf, als lunch te eten. En ook nog één als tussendoortje. Dus.

Ingrediënten deel 1
3 rijpe bananen
3 el kokosolie
1/4 cup honing of maple syrup
2 eieren
1 tl vanille extract

Dit mash je lekker door elkaar, ik gebruik een staafmxer, keukenmachine of handmixer werkt ook.

Ingrediënten deel 2
1 cup amandelmeel
1/4 cup kokosmeel
1/3 cup cacao
1 tl baking soda
1 tl wijnsteenbakpoeder
Evt voor de echte zoetekauw: chocolade(druppels).

Oven voorverwarmen op max 175 graden celcius. Voeg de droge ingrediënten toe aan de natte ingrediënten, goed roeren (met een lepel is prima). Verdelen over muffinvormpjes (ongeveer 10-12), vervolgens in het midden van de oven een minuut of 15-18 bakken. Die satéprikker kun je achterwege laten, want ze horen plakkerig.

Eet smakelijk !