Ongeraffineerd

Over trauma en fysiologie

Trauma wordt ten onrechte afgedaan als iets psychisch. Trauma is echter met name iets fysiologisch: je autonome zenuwstelsel slaat gebeurtenissen waarbij je kwetsbaarheid en onveiligheid hebt ervaren op. Ze komen op de meest (ogenschijnlijk) onlogische momenten weer omhoog. Je hoofd legt het altijd af tegen je lijf. Voordat jij een gedachte hebt kunnen vormen, is jouw zenuwstelsel al aan het reageren: paniekgevoel, boosheid, angst, hartslag omhoog, hyperventilatie of een gevoel van bevriezen. You name it.

Zo heb ik jaren moeite gehad met ‘gedrang’ binnen een groep mensen waarbij ik het gevoel had dat ik niet weg kon. Verstandelijk wist ik heus wel dat er vast niks ging gebeuren. Maar een ervaring met een keer flink tikken gehad te hebben op een kermis en daarna achterna te zijn gezeten, maakte dat groepen mensen in feeststemming voor mij een trigger werd. Mijn autonome zenuwstelsel kreeg signaal ‘potentieel onveilig’ en reageerde daar adequaat op: wegwezen. Of: zet je schrap voor de aanval.

Nu is dat soms echt heel welkom, het maakt tenslotte dat je actie onderneemt als er daadwerkelijk een onveilige situatie is. Maar als er eigenlijk niet zoveel aan de hand is, dan  werkt het je tegen.. je klapt dicht als een werkgever je berispt, je trekt je scheur net even te hard open tegen een voorbijganger, je partner kan jouw paniekerige gedachtegangen ineens niet meer volgen of je kind krijgt de wind van voren terwijl de situatie lang niet zo gevaarlijk was. 

Kapot redeneren waarom je dat doet gaat je niet helpen op lange termijn. In je autonome zenuwstelsel je triggers opzoeken, vinden en helen doet dat wel. 

Over trauma en fysiologie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuiven naar boven