Joekels van tetten en ijs als ontbijt

Ik weet het zonder dat ik weet hoe het voelt. Mijn borsten voelen gek, en waterijs als ontbijt vóór zeven uur in de ochtend lijkt ineens heel logisch.

Zwanger.

Die test kan niet duidelijker zijn. Hoera, zwanger! Help, zwanger! Want geweldig mooi, fantastisch, leuk. Maar oh man wat spannend, eng, watstaatonsallemaaltewachten. Dit wil ik graag, hier hebben we heel wat uren over gepraat. Rationeel alle voors en tegens, vervolgens puur op gevoel de beslissing gemaakt om die pil de deur uit te bonjouren. Want hell yeah, we zijn er klaar voor. Maar holymolyf*ck..

Want dan begint het.
Je meld je aan bij een online zwangerschapskalender, weet exact de groei van t friebeltje in je buik, je UD (vakjargon) is dan-en-dan en het Grote Regelen begint. Verloskundigen, cursussen, opvang (heel internet schreeuwt: regel het nog voooor je zwanger bent).

Maar je bent kapotmoe, man. Lig je ineens om half acht op de bank te slapen, ga je over je nek van die vieze foliumzuurtabletten, je bent misselijk, hebt nergens trek in maar wél honger.

EN NIEMAND DIE WAT ZIET.

Of zelfs: niemand die het wéét. Oh man. Ik knalde zowat uit elkaar. Figuurlijk dan he, dat letterlijk kwam pas na een week of 30.

Zwanger zijn. Ik vind dat toch een vreemd iets hoor.
(Bij die tweede wist ik trouwens precies hoe het voelde. Zodra ik de dag begon met een festini wist ik hoelaat het was. Die hele zws kalender heb ik die keer geskipt trouwens & mn UD vergat ik steevast).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *