Omarm jezelf

Wat een mooi thema is dat. En wat is het tegelijkertijd een oneindige uitdaging. Jezelf omarmen. Precies zoals je bent, met al je kanten, alles wat je doet, voelt, vindt, denkt. Het is voor mij een neverending story: het ene moment hou ik zielsveel van mezelf, zonder voorwaarden. Het andere moment kan ik mezelf toch wat meer afwijzen dan ik zou willen. Dubbele zelfafwijzing dus eigenlijk 🙂

Maar hoe ik beetje bij beetje mezelf omarm?

Zorg voor jezelf

Oh, wat een dooddoener he? Komt ze aan met dat verhaal over die zuurstofmaskers en dat vliegtuig. Donder op. Ha, nee ik zal die metafoor niet gebruiken. Maar wat dan wel? Zorg intens goed voor jezelf. Vanuit liefde, omdat jij degene bent die altijd bij jou is. En jij als geen ander weet waar jouw behoeften en verlangens liggen. Dus: ruim voldoende momenten in voor jezelf. En nee, niet elke maand of elke week. Elke dag. Elke dag weer opnieuw. Zorg goed voor je huis: dat prachtige lichaam waar je in mag leven. Eet en drink de dingen die jouw lijf voeden. Beweeg: doe dat op de manier die bij je past.. Wandel, dans, sport en/of mediteer.

Voed jezelf
Eet om jezelf te voeden. Niet om af te vallen, dunner te worden of jezelf te troosten. Dat zou betekenen dat je nu niet je prachtige ik bent. Juist omdat je ontzettend veel van jezelf mag houden: zorg dat je heel goed voor jezelf zorgt. Voed dat lijf.
Ik eet (met tussenpozen :)) al een jaar of tien steeds gezonder. Fases van volledig suikervrij, glutenvrij, koemelkvrij, eivrij, hoog in koolhydraten, laag in koolhydraten etc. Ik heb ze allemaal voorbij laten komen. En de meeste ook weer los gelaten. Inmiddels heb ik een voedingspatroon gevonden wat voor mij persoonlijk werkt. Het sluit eigenlijk niks rigoureus uit, maar ik kijk wel heel bewust: voedt dit mij? Als het voeding is om te voeden, dan wil ik dat het antwoord volmondig Ja is. Is het een uitzondering? Een lekkernij? Dan stel ik mezelf de vraag: wil ik dit écht eten? Als het antwoord ja is, dan geniet ik met volle teugen. En anders laat ik het liggen. Vind voor jezelf dat wat bij jou past: trial en error, voel wat voeding met je lijf doet.  En kijk niet naar de weegschaal, die moet je alleen maar gebruiken om jezelf op je hoofd te slaan, als je dat wel doet.

Beweeg
Wat beweging met je zelfliefde doet is onbeschrijfelijk. Vraag jezelf eens af: verstop je jezelf wel eens? Loop je onopvallend, een beetje ineengedoken? Durf je te dansen op het moment dat je dat eigenlijk wel graag wilt doen? Beweeg! Beweeg met dat mooie, prachtige lijf van je. Bewegen daagt je lichaam uit, net als dat je lichaam voeding nodig heeft, maakt bewegen van je lichaam een steeds steviger huis. En natuurlijk, niet onbelangrijk: de hormonen als endorfine en serotonine die je lichaam aanmaakt op het moment dat je beweegt of sport zijn gelukshormonen. Need i say more?

Sinds 2,5 jaar sport ik intensief. Drie jaar geleden deed ik een halfslachtige poging om de hardloper in mijzelf naar boven te halen. Maar nee, ik en hardlopen zijn tot op de dag van vandaag nog geen vriendjes geworden. Mijn sportliefde blijkt te liggen in het krachthonk: powerliften en bodybuilden. En dat, lieve kijkbuiskindertjes, had ik echt nooit verwacht. Hoe het trainen mij heeft veranderd is echt niet te beschrijven. Het heeft mij fysiek maar vooral ook mentaal zó intens veel sterker gemaakt. Mijn 100 kilo deadlift verbleekt bij de mentale verandering die sporten bij mij heeft teweeg gebracht. Ik voel me krachtig, prachtig en mijn energie is enorm verhoogd. Als ik een paar dagen (!) niet sport voel ik mijn onderrug weer opspelen, mijn lichaam is stijver en ik ben sneller prikkelbaar. Ik sport dus heel regelmatig en vind dat elke keer weer een enorm cadeau aan mezelf.
Mijn tweede grote beweegliefde is dans. Ik dans veel, graag en gemakkelijk. Stond ik drie jaar geleden nog een beetje schuchter mijzelf te verstoppen in een donker hoekje van het salsacafe, nu bodyroll ik die hele dansvloer over 🙂 ik hou van latin, van de prachtige vrouwelijke dans die dat kan zijn. Van de snelheid, de rust, de draaien en de sensualiteit. En ja, ik durf met zekerheid te zeggen dat die zelfverzekerde vrouwelijke kant mede door dat zware trainen naar boven is gekomen 🙂
Dus: vind iets waar jij van aan gaat. Of dat nu hardlopen, yoga, zwemmen, bodybuilden, linedancing of paardrijden is. Doe het. En doe het vaak.

Hooiiii Hoofd!
Ha, ja dat hoofd. Met alle gedachten en emoties die de hele dag onverminderd door gaan. Voed ik mezelf minder? Sport ik een paar dagen minder, dans ik een tijdje niet? Dan voel ik mijn lijf en hoofd in protest gaan. Dan ben ik prikkelbaarder, ontevredener, mijn gedachten beginnen in sneltreinvaart rond te zingen, al met al: mijn hoofd trekt aan de bel: Zorg voor jezelf! En inmiddels weet ik dan: Eet, sport, dans en/of SHUT UP. Ik hou namelijk ook van de stilte dan. Van mediteren. Van mezelf omringen met hele fijne, lieve mensen. Van mooie mantra’s, van mijn fantastische vrouwencirkel(s), van samenzijn. Je bent een geheel, als mens besta je niet uit allemaal losse elementen.
Houden van jezelf begint met heel goed voor jezelf te zorgen, jezelf prioriteit maken. Elke dag weer opnieuw. En nu niet roepen dat je geen tijd hebt, want dan maak je maar tijd. Prioriteit 🙂 Pun intended.

Vrouwenkracht

Heel lang dacht ik ‘wij vrouwen zijn ervoor gemaakt’. Maar voelen deed ik het niet. Zo gewend was ik geraakt aan het niet luisteren naar mijn lijf, maar naar wat ánderen over mijn lijf te zeggen hadden. Over mijn gedachten, mijn emoties zelfs.

De geboorte van onze oudste. Het overkwam me, het gebeurde. Beslissingen die mijn lijf aangingen, werden buiten mij om gemaakt. Ik volgde, ik moest wel. Het contact met het kindje in mijn buik had ik niet meer. Het was alsof ik overspoeld werd en zelf de grip niet meer had. Ik werd getoucheerd, bijgestimuleerd, verdoofd. Want dat was nodig. Vond men. Geloofde ik. Uiteindelijk, na 25 uur en anderhalf uur persen zonder persweeen werd het tóch een keizersnede. Want mijn lijf faalde, zo voelde het. Idem dito met de borstvoeding, het was alsof we elkaar tegenwerkten, en vooral anderen wisten ‘dat dit niet was hoe het moest zijn, dus stop er toch mee.’ Dus stopte ik. En verloor weer een beetje vertrouwen in mijn lijf, mijn kunnen.

Twee jaar later volgde de zwangerschap van onze jongste. En wat een verschil was dat. Langzaam durfde ik meer op mijzelf te vertrouwen, op mijn lijf, op het kindje dat groeide. We werden een team, hij en ik. ‘Dit keer doe ik het zelf!’ zei ik tegen mijn vriend. Die vond dat nogal wat. Maar ‘wij vrouwen zijn ervoor gemaakt’, nu dacht ik het niet alleen, ik voelde het ook. Ik wist: dit kan ik. Hypnobirthing (nog onbekend bij mijn verloskundigen) bracht mij het vertrouwen in mijn lijf. Maar vooral ook dat ik mezelf toestond mijn intuïtie te volgen.

Met wat consessies (zoals bevallen in het ziekenhuis), maar wél met een stevig geboorteplan en een flinke dosis intuïtievolgende eigenwijsheid gingen wij met vertrouwen die prachtige gebeurtenis tegemoet. Want dát is het. Het is niet eng, het is niet gevaarlijk. Het is de geboorte van een leven. Dat wilde ik met rust en heel veel liefde op de wereld zetten. Niet met stress en onzekerheid.

En dat is gelukt. Ik heb het zelf gedaan. En wat een oerkracht kwam daar los. Het was intens, het was heftig, maar wat voelde ik mij sterk. Ik kon dit, niet vanuit mijn hoofd, maar met mijn lijf. En ik kon het niet alleen, ik deed het ook. Zonder wat voor verdoving of bijstimulatie dan ook. Ik vertrouwde erop dat mijn lijf wist wat het moest doen. En ik volgde. Ik moest wel. Het contact met mijn kindje bleef al die tijd. Het was alsof ik overspoeld werd maar nog volledige grip had. Ik durfde het los te laten omdat ik dat wilde.

En twee jaar later durf ik wel te zeggen dat die geboorte lifechanging is geweest. Het zette mij als moeder, als vrouw, als mens in mijn kracht.

Een vrouw in haar kracht. Die kan bergen verzetten, kinderen op de wereld zetten en andere wereldwonderen laten voltrekken.