Maar.. waarom?

Tijdens een minor filosofie clashte ik met enige regelmaat met mijn medefilosofies. Ik trok veel in twijfel, vond een antwoord van de docent vaak niet sluitend genoeg en had vaak een wedervraag. Meestal was ‘maar.. Waarom?’ genoeg om in ieder geval één iemand te laten zuchten. Waarom ik niet gewoon ‘met het antwoord genoegen nam’? Ik stelde die vragen alleen niet om lastig te zijn. Ik slikte de dingen gewoon niet voor zoete koek.

Dat een tafel een tafel is, een stoel een stoel, dat je soep eet met een lepel en snijdt met een mes. Kijk, prima.. Daar kan ik mee leven en in zekere zin is dat vooral ook heel praktisch. Dus: eens met die afspraak.

Maar.. wat is waarheid? Bestaat er een god? Wanneer ben je gelukkig? Wat is goed? Wat is liefde? Daar bestaat geen universeel antwoord op. Dat ik ‘de norm’ in twijfel trek, dat is geen groot geheim. Ik aanschouw, ik voel, ik ervaar. Wat werkt voor mij? Wat voelt voor mij goed? Soms is dat (ogenschijnlijk) met de stroom mee, soms laat ik de hele stroom links liggen en duik in een volledig andere rivier. (Wees gewaarschuwd, deze vrouw schudt de meest leeelijke metaforen uit d’r mouw. Gratis en voor niets).

Ouderschap is één van die dingen. Moeder worden; behoorlijk jong was ik. En het voelde als het juiste voor mij, voor ons. Rationeel kon ik vooral héél veel tegens bedenken. En tóch gingen we ervoor. Met heel veel overtuigingen over hoe we dat dan gingen doen. Met een kind. En hoe dat zou zijn.

En alles ging anders. Want tegen één ding was mijn hoofd niet voorbereid. En dat was de liefde. Liefde voor een kind dat de wereld tegemoet trad met een open blik. Dat zich niet in een malletje liet persen. En de liefde in mij die ineens totaal niet het nut meer inzag van een mens in een bepaald kader proberen te houden. Dus we gingen op ons kop staan en bekeken alles vanuit een andere invalshoek. Niet meer: hoe moet het? Maar: hoe voelt het? En oh jommes.. Dat was het begin van het einde 😉 Want wat blijkt: Toen ik eenmaal op mijn kop was gaan staan, was mijn wereld ineens zó veel leuker!

Dat kader waar ik mijn hele leven zo nu en dan al flink tegen aan had staan trappen, was ineens verdwenen. Ik kon mijn eigen kader scheppen, mijn eigen antwoorden geven op de vragen die ik had.

Hoe voed je je kinderen op? Welke vorm van onderwijs kies je? Wat vind je belangrijk in het leven van je kind? Wat vind je belangrijk voor jezelf? Hoe zie je je relatie(s) voor je en wat vind je daarin essentieel? Waarom doe je wat je doet, waarom voel je wat je voelt?

Het intrigeert me wát het precies is waarom het één voor mij zo logisch voelt en het andere totaal niet. Voor mij houdt het verband met mijn kernwaarden. Dat wat voor mij zo ontzettend belangrijk is in het leven. Het is in zijn geheel al een mooi lijstje, maar bovenaan staan oa Liefde, Vrijheid en Verbinding. Ja, met hoofdletters ja. Zodra ik voor een keuze sta en ik krijg er buikpijn van, dan is dat vaak omdat het in strijd is met één van mijn kernwaarden. Ga ik er op aan? Dan komt dat omdat mijn liefde, vrijheid en verbinding met z’n drietjes de horlepiep dansen van enthousiasme.

Gaandeweg leer ik steeds meer te kijken naar wat voor mij belangrijk is. Het leven is één groot avontuur: de gebaande paden zijn wellicht wel lekker begaanbaar, maar de mooiste avonturen liggen voor mij daar buiten.

De vragen die ik aan mezelf stel, zullen wellicht niet de vragen zijn die jij aan jezelf stelt en vice versa. Is dat niet iets prachtigs? Dat we daardoor al een prachtige mix van individuen vormen met z’n allen? Dat jouw kader dat van jou is, mijn kader dat van mij en dat elkaar op geen enkele manier hoeft te bijten?

Let love rule.

Omarm jezelf

Wat een mooi thema is dat. En wat is het tegelijkertijd een oneindige uitdaging. Jezelf omarmen. Precies zoals je bent, met al je kanten, alles wat je doet, voelt, vindt, denkt. Het is voor mij een neverending story: het ene moment hou ik zielsveel van mezelf, zonder voorwaarden. Het andere moment kan ik mezelf toch wat meer afwijzen dan ik zou willen. Dubbele zelfafwijzing dus eigenlijk 🙂

Maar hoe ik beetje bij beetje mezelf omarm?

Zorg voor jezelf

Oh, wat een dooddoener he? Komt ze aan met dat verhaal over die zuurstofmaskers en dat vliegtuig. Donder op. Ha, nee ik zal die metafoor niet gebruiken. Maar wat dan wel? Zorg intens goed voor jezelf. Vanuit liefde, omdat jij degene bent die altijd bij jou is. En jij als geen ander weet waar jouw behoeften en verlangens liggen. Dus: ruim voldoende momenten in voor jezelf. En nee, niet elke maand of elke week. Elke dag. Elke dag weer opnieuw. Zorg goed voor je huis: dat prachtige lichaam waar je in mag leven. Eet en drink de dingen die jouw lijf voeden. Beweeg: doe dat op de manier die bij je past.. Wandel, dans, sport en/of mediteer.

Voed jezelf
Eet om jezelf te voeden. Niet om af te vallen, dunner te worden of jezelf te troosten. Dat zou betekenen dat je nu niet je prachtige ik bent. Juist omdat je ontzettend veel van jezelf mag houden: zorg dat je heel goed voor jezelf zorgt. Voed dat lijf.
Ik eet (met tussenpozen :)) al een jaar of tien steeds gezonder. Fases van volledig suikervrij, glutenvrij, koemelkvrij, eivrij, hoog in koolhydraten, laag in koolhydraten etc. Ik heb ze allemaal voorbij laten komen. En de meeste ook weer los gelaten. Inmiddels heb ik een voedingspatroon gevonden wat voor mij persoonlijk werkt. Het sluit eigenlijk niks rigoureus uit, maar ik kijk wel heel bewust: voedt dit mij? Als het voeding is om te voeden, dan wil ik dat het antwoord volmondig Ja is. Is het een uitzondering? Een lekkernij? Dan stel ik mezelf de vraag: wil ik dit écht eten? Als het antwoord ja is, dan geniet ik met volle teugen. En anders laat ik het liggen. Vind voor jezelf dat wat bij jou past: trial en error, voel wat voeding met je lijf doet.  En kijk niet naar de weegschaal, die moet je alleen maar gebruiken om jezelf op je hoofd te slaan, als je dat wel doet.

Beweeg
Wat beweging met je zelfliefde doet is onbeschrijfelijk. Vraag jezelf eens af: verstop je jezelf wel eens? Loop je onopvallend, een beetje ineengedoken? Durf je te dansen op het moment dat je dat eigenlijk wel graag wilt doen? Beweeg! Beweeg met dat mooie, prachtige lijf van je. Bewegen daagt je lichaam uit, net als dat je lichaam voeding nodig heeft, maakt bewegen van je lichaam een steeds steviger huis. En natuurlijk, niet onbelangrijk: de hormonen als endorfine en serotonine die je lichaam aanmaakt op het moment dat je beweegt of sport zijn gelukshormonen. Need i say more?

Sinds 2,5 jaar sport ik intensief. Drie jaar geleden deed ik een halfslachtige poging om de hardloper in mijzelf naar boven te halen. Maar nee, ik en hardlopen zijn tot op de dag van vandaag nog geen vriendjes geworden. Mijn sportliefde blijkt te liggen in het krachthonk: powerliften en bodybuilden. En dat, lieve kijkbuiskindertjes, had ik echt nooit verwacht. Hoe het trainen mij heeft veranderd is echt niet te beschrijven. Het heeft mij fysiek maar vooral ook mentaal zó intens veel sterker gemaakt. Mijn 100 kilo deadlift verbleekt bij de mentale verandering die sporten bij mij heeft teweeg gebracht. Ik voel me krachtig, prachtig en mijn energie is enorm verhoogd. Als ik een paar dagen (!) niet sport voel ik mijn onderrug weer opspelen, mijn lichaam is stijver en ik ben sneller prikkelbaar. Ik sport dus heel regelmatig en vind dat elke keer weer een enorm cadeau aan mezelf.
Mijn tweede grote beweegliefde is dans. Ik dans veel, graag en gemakkelijk. Stond ik drie jaar geleden nog een beetje schuchter mijzelf te verstoppen in een donker hoekje van het salsacafe, nu bodyroll ik die hele dansvloer over 🙂 ik hou van latin, van de prachtige vrouwelijke dans die dat kan zijn. Van de snelheid, de rust, de draaien en de sensualiteit. En ja, ik durf met zekerheid te zeggen dat die zelfverzekerde vrouwelijke kant mede door dat zware trainen naar boven is gekomen 🙂
Dus: vind iets waar jij van aan gaat. Of dat nu hardlopen, yoga, zwemmen, bodybuilden, linedancing of paardrijden is. Doe het. En doe het vaak.

Hooiiii Hoofd!
Ha, ja dat hoofd. Met alle gedachten en emoties die de hele dag onverminderd door gaan. Voed ik mezelf minder? Sport ik een paar dagen minder, dans ik een tijdje niet? Dan voel ik mijn lijf en hoofd in protest gaan. Dan ben ik prikkelbaarder, ontevredener, mijn gedachten beginnen in sneltreinvaart rond te zingen, al met al: mijn hoofd trekt aan de bel: Zorg voor jezelf! En inmiddels weet ik dan: Eet, sport, dans en/of SHUT UP. Ik hou namelijk ook van de stilte dan. Van mediteren. Van mezelf omringen met hele fijne, lieve mensen. Van mooie mantra’s, van mijn fantastische vrouwencirkel(s), van samenzijn. Je bent een geheel, als mens besta je niet uit allemaal losse elementen.
Houden van jezelf begint met heel goed voor jezelf te zorgen, jezelf prioriteit maken. Elke dag weer opnieuw. En nu niet roepen dat je geen tijd hebt, want dan maak je maar tijd. Prioriteit 🙂 Pun intended.

Huis, tuin en keuken zweven

Ben je klaar voor een beetje huis, tuin en keuken zweven? Komt ie!

Alles is liefde
Jaaa, die film is fantastisch, en rond Sinterklaas wil ik ook een Vale-Piet in bed. Maar de rest van het jaar geldt ook: Alles is liefde. En alles ben ik en jij, en wie dan ook.

Ik geloof dat als situaties en mensen op mijn pad komen én iets met mij doen, dat mij dat helpt om te reflecteren, te ontwikkelen. En om mij keer op keer liefde tye laten ervaren. Ik geloof niet in lotsbestemming of in ‘je hebt áltijd een keuze’. Ik denk wel dat wat een situatie met mij doet, emotioneel en soms zelfs fysiek, het effect is van míjn bagage, mijn leven. Een situatie of emotie die je uit de bocht laat vliegen, staat vaak niet op zich, het is een som van meerdere delen.

Emotie als boodschapper
Ik vind emoties prachtig. En toch word ik er met enige regelmaat door onderuit geschoffeld. Ze zijn zó intens. Mijn ‘negatieve emoties’ als angst, woede, boosheid, paniek. En toch kan ik ze steeds meer verwelkomen als een welkome boodschap, een goede ervaring. Er is iets, een ervaring of een gedachte waar ik nog iets mee moet. Iets wat ik nog als ‘niet goed’ bestempel, waar ik in tegen weerstand kom.

Aan mij dus om daar iets mee te gaan doen. Of niet. Dat mag ook, dan komt het vanzelf opnieuw voorbij en mag ik daar weer een keuze in maken. Meestal is het voor mij genoeg om te herleiden welke emotie er voor mij achter zit, en waar die vandaan komt. The thing is: je kunt het verleden niet veranderen. Ik kan alleen maar proberen om mijzelf zoveel liefde te geven, dat ik die situatie los kan laten.

Alledaags praktijkvoorbeeldje 🙂
Situatie schets: mijn zoon wil iets niét en ik wil dat wel. Schoenen en jas aan en en gáán bijvoorbeeld. En eigenlijk ook gewoon nu. Omdat ik het zeg. Want..
A. Ik heb afgesproken (oh lord. Tijdsdruk)
B. Ik voel me tekort gedaan want ik doe aalleees en nu werken ze niet mee!
C. Ik vraag het honderd keer, ben geen langspeelplaat, geen uithangbord en óók geen lakei. Mijn geduld is OP.

Hij:
A. Heeft geen zin, ziet de noodzaak niet
B. Moet echt even dit lego project afbouwen
C. Kijkt de rescue bots en hóórt me niet eens. En ineens is die moeder (zie A) zwaar geïrriteerd en ohjoy, nu staat ze ook nog met een kwaaie kop te zeggen wat je NU moet doen.

En wat gebeurt er dan: juist. Wij raken onze verbinding kwijt, komen tegenover elkaar te staan, willen allebei controle en hoppata: battle for middle earth was er niks bij.

Puur of geconditioneerd?
Maar als ik dan heel eerlijk ben.. dan zijn zijn redenen veel puurder dan die van mij. Zonder daarbij goed of fout te willen bestempelen. Hij is in het nu, is druk met lego, met bovenop z’n broertje zitten, loopt naar de gang om zn schoenen te pakken maar ziet een ballon die hij écht even tien keer moet opblazen, hij ‘gehoorzaamt’ niet omdat hij andere dingen te doen heeft, zonder doel.

Maar ik, ik heb afgesproken. Dus ik heb me aan een afspraak te houden, vind ik. En ik voel me soms echt een sloof, vind dat ik niet op waarde geschat word, alsof ik het niet waard  ben om naar te luisteren, ik heb een doel en wil daar zo snel mogelijk naar toe. En iedereen moet meewerken anders raak ik in paniek.

Maar, joeee! Laten we eerlijk zijn. De situatie is: ‘mijn kind heeft nog geen schoenen en jas aan, en ik wil weg. Punt’.
Niks respectloos aan, geen sloof, waardeloos, of met welke gedachte ik mijzelf ook neersabel. Al die gedachten erbij komen niet uit het nu, en ook niet bij mijn kind vandaan. Het zijn mijn oordelen, mijn gedachten, mijn onopgeruimde shit. Dus het IS helemaal niet wáár. Het zijn mijn gedachten die me in de weg zitten. Niet mijn kinderen. Meestal dan 😉

Ja leuk, die ratio. MAAR.
De emotie -paniek- is er echter al voor ik me dat kan bedenken. Vooral op dagen dat ik moe ben, mijn gedachten weer eens overuren draaien en mijn hoofd niet stopt en mijn lijf het niet bijbeent, ben ik daar vatbaar voor. Op dagen dat ik kipfit ben, speelt het helemaal geen rol. In exact dezelfde situatie, dat alleen geeft al te denken.

Maar goed, die emotie is er, dus die gaat even sky high en dan -dat is het leuke van emoties- gaat het ook weer weg. Pas daarna zie ik meestal van een afstandje dat mijn gedachten, mijn oude boosheid en onvrede, het NU in de weg staan: de verbinding met mijn kind. En dat de enige manier om tot samenwerken te komen, verbinding is. Dat dwing je niet af, dat ontstaat vanuit liefde. Want diegene die je liefhebt, daar wil je mee samen zijn. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en je dat wilt.

En zo kom je weer bij liefde. En dat is het mooie: Liefde is oneindig, het raakt nooit op. En als er genoeg is om heel veel van jezelf te houden en heel veel van anderen te houden, weet je dat die liefde altijd aanwezig is. Dan durf je die verbinding met anderen aan te gaan, en met jezelf.

Liefde is als een pleister op alle wonden: dat heelt. Dat brengt je dichter bij je zelf en bij anderen. Weg van je patronen, je genadeloze gedachten.

Let love rule.

 
image