Familiebed

Naast me liggen drie slapende mannen. En nee, niet omdat ik zo’n wild leven heb. Wij slapen als gezin samen. Een bewuste keuze om onze jongens ook (juist!) ‘s nachts bij ons te houden (welke werkende vader heeft nou zoveel contact met zijn kind?). Zodat we kunnen inspelen op hun behoeften, zónder daarvoor ons bed uit te moeten. Liever lui dan moe. Niet dat we nooit moe zijn. We hebben namelijk echt twee slaapdraken op de wereld gezet.

Maar nu, nu liggen ze daar. Drie op een rij. Ze liggen alledrie precies hetzelfde. Zo half op hun zij, half op hun buik. Op dit moment liggen we allevier op een eigen matras. Ons bed is dan ook drie-en-een-halve-meter breed. Ja, da’s lang he? Zeeën van ruimte zou je denken. Toch heeft mijn liefde een innige relatie met de radiator en zijn nachtkastje (kleuters vinden dat ze anderhalf meter nodig hebben) en vind ik mezelf geregeld halverwege de nacht overdwars op het voeteneind. Met een been op mijn hoofd (niet het mijne overigens). Of een dreumes op mn buik.
Ach, mijn man snurkt dan weer niet 😀

We worden wel eens vreemd aangekeken. Ze knipperen wat met hun ogen en zeggen ‘oja, dat kan natuurlijk ook’. Soms zijn de reacties ook heel erg leuk. En vaak hebben mensen niet eens door dat zij zelf óók samen slapen ‘Nee, we slapen niet samen. Ze komen wel vaak halverwege de nacht bij ons liggen’.

Kindjes hebben die behoefte vaak nodig. Het is zo fijn om relatief makkelijk aan die behoefte te voldoen.

Ah, er begint een jongetje wat te draaien, tijd voor een knuffel. Slaap lekker <3