Vrouwenkracht

Heel lang dacht ik ‘wij vrouwen zijn ervoor gemaakt’. Maar voelen deed ik het niet. Zo gewend was ik geraakt aan het niet luisteren naar mijn lijf, maar naar wat ánderen over mijn lijf te zeggen hadden. Over mijn gedachten, mijn emoties zelfs.

De geboorte van onze oudste. Het overkwam me, het gebeurde. Beslissingen die mijn lijf aangingen, werden buiten mij om gemaakt. Ik volgde, ik moest wel. Het contact met het kindje in mijn buik had ik niet meer. Het was alsof ik overspoeld werd en zelf de grip niet meer had. Ik werd getoucheerd, bijgestimuleerd, verdoofd. Want dat was nodig. Vond men. Geloofde ik. Uiteindelijk, na 25 uur en anderhalf uur persen zonder persweeen werd het tóch een keizersnede. Want mijn lijf faalde, zo voelde het. Idem dito met de borstvoeding, het was alsof we elkaar tegenwerkten, en vooral anderen wisten ‘dat dit niet was hoe het moest zijn, dus stop er toch mee.’ Dus stopte ik. En verloor weer een beetje vertrouwen in mijn lijf, mijn kunnen.

Twee jaar later volgde de zwangerschap van onze jongste. En wat een verschil was dat. Langzaam durfde ik meer op mijzelf te vertrouwen, op mijn lijf, op het kindje dat groeide. We werden een team, hij en ik. ‘Dit keer doe ik het zelf!’ zei ik tegen mijn vriend. Die vond dat nogal wat. Maar ‘wij vrouwen zijn ervoor gemaakt’, nu dacht ik het niet alleen, ik voelde het ook. Ik wist: dit kan ik. Hypnobirthing (nog onbekend bij mijn verloskundigen) bracht mij het vertrouwen in mijn lijf. Maar vooral ook dat ik mezelf toestond mijn intuïtie te volgen.

Met wat consessies (zoals bevallen in het ziekenhuis), maar wél met een stevig geboorteplan en een flinke dosis intuïtievolgende eigenwijsheid gingen wij met vertrouwen die prachtige gebeurtenis tegemoet. Want dát is het. Het is niet eng, het is niet gevaarlijk. Het is de geboorte van een leven. Dat wilde ik met rust en heel veel liefde op de wereld zetten. Niet met stress en onzekerheid.

En dat is gelukt. Ik heb het zelf gedaan. En wat een oerkracht kwam daar los. Het was intens, het was heftig, maar wat voelde ik mij sterk. Ik kon dit, niet vanuit mijn hoofd, maar met mijn lijf. En ik kon het niet alleen, ik deed het ook. Zonder wat voor verdoving of bijstimulatie dan ook. Ik vertrouwde erop dat mijn lijf wist wat het moest doen. En ik volgde. Ik moest wel. Het contact met mijn kindje bleef al die tijd. Het was alsof ik overspoeld werd maar nog volledige grip had. Ik durfde het los te laten omdat ik dat wilde.

En twee jaar later durf ik wel te zeggen dat die geboorte lifechanging is geweest. Het zette mij als moeder, als vrouw, als mens in mijn kracht.

Een vrouw in haar kracht. Die kan bergen verzetten, kinderen op de wereld zetten en andere wereldwonderen laten voltrekken.

Joekels van tetten en ijs als ontbijt

Ik weet het zonder dat ik weet hoe het voelt. Mijn borsten voelen gek, en waterijs als ontbijt vóór zeven uur in de ochtend lijkt ineens heel logisch.

Zwanger.

Die test kan niet duidelijker zijn. Hoera, zwanger! Help, zwanger! Want geweldig mooi, fantastisch, leuk. Maar oh man wat spannend, eng, watstaatonsallemaaltewachten. Dit wil ik graag, hier hebben we heel wat uren over gepraat. Rationeel alle voors en tegens, vervolgens puur op gevoel de beslissing gemaakt om die pil de deur uit te bonjouren. Want hell yeah, we zijn er klaar voor. Maar holymolyf*ck..

Want dan begint het.
Je meld je aan bij een online zwangerschapskalender, weet exact de groei van t friebeltje in je buik, je UD (vakjargon) is dan-en-dan en het Grote Regelen begint. Verloskundigen, cursussen, opvang (heel internet schreeuwt: regel het nog voooor je zwanger bent).

Maar je bent kapotmoe, man. Lig je ineens om half acht op de bank te slapen, ga je over je nek van die vieze foliumzuurtabletten, je bent misselijk, hebt nergens trek in maar wél honger.

EN NIEMAND DIE WAT ZIET.

Of zelfs: niemand die het wéét. Oh man. Ik knalde zowat uit elkaar. Figuurlijk dan he, dat letterlijk kwam pas na een week of 30.

Zwanger zijn. Ik vind dat toch een vreemd iets hoor.
(Bij die tweede wist ik trouwens precies hoe het voelde. Zodra ik de dag begon met een festini wist ik hoelaat het was. Die hele zws kalender heb ik die keer geskipt trouwens & mn UD vergat ik steevast).

Geboorte

Ik mocht erbij zijn. Bij dat mooie ontstaan van leven, ik zag het vinden van een ongekende kracht en ik hoorde de eerste ademhalingen van een nieuw mensje.

Een geboorte. Ik schreef al eerder over bevallen, over dat vertrouwen in jezelf en je lichaam zo waardevol is. Een ander kan jou dat niet geven, dat moet je helemaal zelf doen.

Ik schreef de blog voor jou, mijn lieve zwangere vriendinnetje. Je bent inmiddels bevallen. En ik mocht er bij zijn.

Ik was voor het eerst in mijn leven getuige van zoiets groots, zo intens, zo prachtig krachtig, zo oer. Je deed het helemaal zelf. Je deed het. Je liet los, je vertrouwde op jezelf en je kunnen. Ik zag je lichaam werken, ik zag dat je volgde. Soms overrompelde het, was het veel en heftig.
Maar je wist ook dat je het kon.

Al je voorbereiding, al je bewustwording, alle keuzes die je de afgelopen negen maanden maakte. Uren hebben we erover gepraat, nog veel vaker dacht je erover na. En steeds kwam je een klein beetje méér bij dat vertrouwen.

Je hebt het zelf gedaan. En wat mag je ongelooflijk trots zijn op jezelf.
Wat mooi om dat allemaal van de zijlijn te mogen zien. En wat was het mooi daarin ook een beetje te delen. Dank je wel.

En lieve kleine V. Welkom kleintje, wees welkom om te worden wie je bent.