DIY Romige bodybutter

Ik hou van DIY. Van zeep tot lippenbalsem. Jij ook? Hopelijk kan ik je een paar recepten geven voor heerlijke DIY cosmetica en smeersels.

Waarom?
We eten puur: ‘ongeraffineerd’. Om dan vervolgens bende via mijn grootste orgaan mijn lijf in te pompen, voelt dus een beetje gek. Daarnaast ben ik ook een krent en niet zo vermogend. Dus onbeperkt prachtig dure merken zonder bende aanschaffen, is helaas geen optie.

Maar kokerellen kan ik wél. Wie chocolade au bain marie kan smelten (en eerlijk, als je dat niet kunt.. zelfs allerhande heeft een tutorial filmpje!), kan ook haar eigen zalfjes brouwen.

Zalfjes?
Ja, zalfjes ja. Waarom geen crème? Crèmes (langer dan een paar dagen houdbaar) begin ik zelf niet aan. Crèmes bevatten namelijk een watercomponent. Water is voor schimmels als chocola voor een vrouw: het walhalla. Om de vetten en het water te mengen heb je een emulgator nodig. Daar haak ik dus af. Veel te veel werk en je moet precies werken.
Aangezien ik meer het type ‘handje van dit, scheutje van dat, snufje van zuks’ ben, laat ik dat aan anderen over.

Recept voor romige body butter
Men neme:
50 gr sheaboter
25 gr kokosolie

Dat smelt je au bain marie. Vervolgens haal je de kom van je warmtebron en voeg je beetje voor beetje 25 ml amandelolie toe.
Je laat dit afkoelen en gaat dan doorkloppen. Ik doe dat niet handmatig maar met een mixer. Het moet echt romig worden, ik zet het steeds even in de koelkast om op te stijven en klop het steeds even flink door.

Heerlijk voor op je tijgerprintje buik, je winterhanden of gewoon op je hoofd en lijf!

Glutenvrij brood

Ik probeer al maanden een lekker glutenvrij brood te bakken dat de zonen ook lusten. Dat blijkt knap lastig. Met de meeste versies kunnen ze elkaar fantastisch bekogelen, maar lekker of eetbaar zijn ze niet. Of het is ‘wel lekker mama, maar mag ik misschien een pannenkoek?’. (Dag broodje van acht euro).

En één keer gaat HIJ een glutenvrij brood bakken. Zelf bedacht (hij doet gewoon maar wat). En het lukt én is lekker. Het is gewoon brood. Het kruimelt niet, is de goede structuur, de smaak is lekker en na een dag of twee kun je het óók nog prima eten. Oh. En de jongens eten het.

Snotverdorie.

Wekenlang heb ik moeten zeuren om het recept. Maar uiteindelijk heb ik het weten te ontfutselen.

U neemt:
– 160 gram rijstmeel
– 100 gram havermeel
– 40 gram boekweitneel
– 40 gram maïsmeel
– 40 gram tapioca
– 300 a 330 ml (lauw) water
– 1 ei
– scheut olie
– 2 el fiber husk
– 1 el Keltisch zout
– evt 1 el kokosbloesemsuiker
– 1 1/2 tl gedroogd gist.

Meel roeren. De rest erbij. Water als laatst. Even kijken hoeveel je nodig hebt, het moet net wat dikker zijn dan cakebeslag (je kunt dit deeg dus niet kneden!). Stort het in een broodvorm/ rechthoekige cakevorm. Dan zet je het in een koude oven (de man doet daar nog een schaal met kokend heet water op de bodem van de oven bij en volgens mij doet hij ook een speciale glutenvrije dans), laat het anderhalf uur rijzen. Dan met het brood in de oven de oven aanzetten op 160 graden, klein uurtje bakken.
image

Héél lekker met toevoegingen als rozijnen en noten/zaden/pitten!
image

image

Eet smakelijk!

Joekels van tetten en ijs als ontbijt

Ik weet het zonder dat ik weet hoe het voelt. Mijn borsten voelen gek, en waterijs als ontbijt vóór zeven uur in de ochtend lijkt ineens heel logisch.

Zwanger.

Die test kan niet duidelijker zijn. Hoera, zwanger! Help, zwanger! Want geweldig mooi, fantastisch, leuk. Maar oh man wat spannend, eng, watstaatonsallemaaltewachten. Dit wil ik graag, hier hebben we heel wat uren over gepraat. Rationeel alle voors en tegens, vervolgens puur op gevoel de beslissing gemaakt om die pil de deur uit te bonjouren. Want hell yeah, we zijn er klaar voor. Maar holymolyf*ck..

Want dan begint het.
Je meld je aan bij een online zwangerschapskalender, weet exact de groei van t friebeltje in je buik, je UD (vakjargon) is dan-en-dan en het Grote Regelen begint. Verloskundigen, cursussen, opvang (heel internet schreeuwt: regel het nog voooor je zwanger bent).

Maar je bent kapotmoe, man. Lig je ineens om half acht op de bank te slapen, ga je over je nek van die vieze foliumzuurtabletten, je bent misselijk, hebt nergens trek in maar wél honger.

EN NIEMAND DIE WAT ZIET.

Of zelfs: niemand die het wéét. Oh man. Ik knalde zowat uit elkaar. Figuurlijk dan he, dat letterlijk kwam pas na een week of 30.

Zwanger zijn. Ik vind dat toch een vreemd iets hoor.
(Bij die tweede wist ik trouwens precies hoe het voelde. Zodra ik de dag begon met een festini wist ik hoelaat het was. Die hele zws kalender heb ik die keer geskipt trouwens & mn UD vergat ik steevast).

Amandel koekjes met jamtopping

voor ongeveer 10 stuks

Super fijn recept voor heerlijke koekjes. Makkelijk én ook prima voor te zetten aan visite die niet zo ‘vrij van’ eet. Ze smaken namelijk heerlijk zoet en zien er fantastisch uit.

Ingrediënten
125 g amandelmeel
20 g kokosmeel
¼ tl zeezout
2 el ahorn siroop (of honing)
½ tl vanille extract
60 ml kokosolie, gesmolten
suikervrije jam naar keuze

Bereiding
Verwarm de oven voor op 175 ˚C.
Meng de amandelmeel, kokosmeel en het zeezout door elkaar.
Mix in een aparte kom de kokosolie, ahorn siroop en vanille extract goed door elkaar en doe dit bij het amandelmeel mengsel. Roer met een lepel tot het deeg zich vormt.

Maak 10 balletjes ter grootte van een pingpongbal en vorm met je hand en duim koekjes met een kuiltje in het midden. Leg ze op een met bakpapier bekleedde bakplaat en schep een klein lepeltje van je (zelfgemaakte?) jam in het kuiltje. Bak de koekjes 10-12 minuten tot de randjes goudbruin kleuren. Laat ze een uurtje afkoelen voor je ze serveert. Ze zijn echt goddelijk!

Geboorte

Ik mocht erbij zijn. Bij dat mooie ontstaan van leven, ik zag het vinden van een ongekende kracht en ik hoorde de eerste ademhalingen van een nieuw mensje.

Een geboorte. Ik schreef al eerder over bevallen, over dat vertrouwen in jezelf en je lichaam zo waardevol is. Een ander kan jou dat niet geven, dat moet je helemaal zelf doen.

Ik schreef de blog voor jou, mijn lieve zwangere vriendinnetje. Je bent inmiddels bevallen. En ik mocht er bij zijn.

Ik was voor het eerst in mijn leven getuige van zoiets groots, zo intens, zo prachtig krachtig, zo oer. Je deed het helemaal zelf. Je deed het. Je liet los, je vertrouwde op jezelf en je kunnen. Ik zag je lichaam werken, ik zag dat je volgde. Soms overrompelde het, was het veel en heftig.
Maar je wist ook dat je het kon.

Al je voorbereiding, al je bewustwording, alle keuzes die je de afgelopen negen maanden maakte. Uren hebben we erover gepraat, nog veel vaker dacht je erover na. En steeds kwam je een klein beetje méér bij dat vertrouwen.

Je hebt het zelf gedaan. En wat mag je ongelooflijk trots zijn op jezelf.
Wat mooi om dat allemaal van de zijlijn te mogen zien. En wat was het mooi daarin ook een beetje te delen. Dank je wel.

En lieve kleine V. Welkom kleintje, wees welkom om te worden wie je bent.

Wat is thuisonderwijs – deel 2

‘Your stats are booming!’ meldde WordPress mij. De eerste mini masterclass over thuisonderwijs trok heel wat nieuwsgierige lezers.
Ik kreeg een aantal privé berichtjes van mensen die het heel interessant vonden. De meesten van jullie waren toch wel heel nieuwsgierig naar hoe wij dat dan in het dagelijks leven vormgeven. Bij ‘school’ kan iedereen zich wel wat voorstellen, maar dat thuisonderwijs blijft een beetje gek.

Hebben jullie een lesrooster?
Laat ik voorop stellen: geen thuisonderwijsgezin is hetzelfde. Net als dat geen enkel gezin hetzelfde is of hetzelfde ritme heeft. Er zijn dus gezinnen die een kamer in hebben gericht tot lokaal, een heel aantal leert aan de keukentafel en er zijn er ook bij die geen vastomlijnde plek hebben waar geleerd wordt. Onder die laatsten vallen wij vooralsnog.

Vooralsnog ja. Onze mannen zijn bijna 6 en 3 jaar. Hun spanningsboog is dus niet zo groot en leren is het leukst én het makkelijkst in praktijk.

Een lesrooster hebben we dus ook niet. Want élk moment is een potentieel leermoment. Onder de douche verzinnen we zoveel mogelijk rijmwoorden en de deur van de douche leent zich prima voor woorden als Oma, Opa en poep (combi is toeval hoor, pap). In de moestuin komt een lekker lespakketje biologie tevoorschijn in de vorm van aardbeien, bonen, wortels en uiteraard ook de nodige bijen, bestuiven, wormen en salamanders. Daaruit volgt vervolgens een paar dagen schutkleuren herkennen.
En die schutkleuren worden dan weer herkend in het Militair Museum in Soesterberg. Camouflage voor sneeuw, zand en bos. ‘De Tweede Wereldoorlog is láng geleden toch mama? En die meneer bestaat niet meer toch?’ Zo duiken we de historie in, vertellen over technologische ontwikkeling (‘Waarom zijn die foto’s niet met kleuren?) en de volgende dag leert M een vuurtje stoken (want een gasfornuis was er vroeger niet) en bakken we brood boven het vuur.

Leren lezen doet hij zichzelf (hij vindt het erg onhandig dat er drie verschillende a’s zijn. Waar ik het helemaal mee eens ben!), schrijven en rekenen trouwens ook. Want hoeveel zakgeld heb ik al en hoeveel heb ik nog nodig om dat ene wat ik zo leuk vind, te kopen? Hoeveel nachten slapen nog tot…? Leren gebeurt dynamisch, ze zijn in staat om in heel korte tijd, heel veel informatie te vergaren. En natuurlijk pikken ze alleen dát op waar op dat moment hun interesse ligt.
Zou ik nu aankomen met de tafel van drie zou M daar zijn neus voor ophalen. Hij heeft geen reden om die tafel zich eigen te maken, dus zal hij dat ook niet doen. Net als het tekenen van een krokus. ;). Maar de dagen dat het sneeuwt en hij ontzettend hoopt dat er nóg meer sneeuw zal vallen, slurpt hij alles omtrent temperatuur en klimaat in zich op.

Leren gebeurt vanaf het moment dat je wordt geboren tot het moment dat je overlijdt. Je hersenen kunnen oneindig veel informatie, kennis en vaardigheden vergaren. Alleen dat waar je interesse ligt of je de noodzaak van ziet, zal je bijblijven. En dat is precies het uitgangspunt waarmee wij ons leertraject zien (want ook wij als ouders leren dagelijks mee), zo heeft de man deze week een stuk of veertig papieren vliegtuigjes gevouwen (in opdracht van en samen met de jongens), allemaal verschillend. Je zal het maar ooit nodig hebben he.

Wat is thuisonderwijs – deel 1

Misschien ken je me persoonlijk of is het je al opgevallen op dit blog; onze kinderen gaan niet naar school, maar krijgen thuisonderwijs. En nee, dat is niet heel gebruikelijk hier in Nederland. Het roept bij veel mensen vragen op. Want wat is dat, thuisonderwijs? Welkom bij deze mini masterclass, deel 1!

Elk kind is toch leerplichtig?
Over het algemeen geldt: dat klopt. In Nederland is elk kind met vijf jaar leerplichtig. Het gros van de kinderen gaat bij het bereiken van de leeftijd van vier jaar naar school. In Nederland is de leerplicht gekoppeld aan de schoolplicht. Als ouder ben je daarmee verantwoordelijk (verplicht) dat je kind ingeschreven staat op een school op de leerplichtige leeftijd. Écht kiezen tussen school en thuisonderwijs, kan dus niet.

Maar toch geven jullie thuisonderwijs. Hoe kan dat dan?
Je kunt als ouders je kind laten vrijstellen van de leerplicht, van de plicht om je kind in te schrijven op een school. En nee, dat kan niet zomaar.

In Artikel 5 van de leerplichtwet staat onder andere dat ouders zijn vrijgesteld van de verplichting om te zorgen, dat een jongere als leerling van een school staat ingeschreven, zolang zij tegen de richting van het onderwijs op alle binnen redelijke afstand van de woning (kilometer of 5) gelegen scholen waarop het kind geplaatst zou kunnen worden, overwegende bedenkingen hebben.

Daar zitten nog wel wat mitsen en maren aan vast, zo mag je kind niet ingeschreven hebben gestaan bij een school (een jaar voorafgaand aan de leerplichtige leeftijd), moet je de kennisgeving voor de eerste van de maand dat je kind vijf wordt hebben ingediend én moet de brief aan een aantal voorwaarden voldoen.

Overwegende bedenkingen
Ja, dat klinkt nogal vaag. En dat is het ook wel. Je bedenkingen mogen namelijk alleen richtingbedenkingen tegen de richting/grondslag van de school omvatten. Nog steeds vaag? I couldn’t agree more!

Onder richting wordt eigenlijk ‘godsdienst’ of ‘levensovertuiging’ verstaan.

Bedenkingen om andere redenen (zoals graag TO willen geven, of het niet eens zijn met de manier van lesgeven op scholen) worden niet erkend als grond voor vrijstelling. Dat worden inrichtingbezwaren genoemd.

Dus jullie..?
Je voelt ‘m al aankomen: ja, onze oudste zoon is vijf jaar en heeft vrijstelling van de leerplicht. Dit omdat wij richtingbedenkingen hebben tegen de scholen in de omgeving. Wij zijn dus niét verplicht hem op een school in te schrijven. Wél voorzien we hem van ‘thuisonderwijs’.

Hoe we dat vormgeven? Dat volgt in deel 2! Heb je nog meer vragen? Stel ze gerust 🙂