Huis, tuin en keuken zweven

Ben je klaar voor een beetje huis, tuin en keuken zweven? Komt ie!

Alles is liefde
Jaaa, die film is fantastisch, en rond Sinterklaas wil ik ook een Vale-Piet in bed. Maar de rest van het jaar geldt ook: Alles is liefde. En alles ben ik en jij, en wie dan ook.

Ik geloof dat als situaties en mensen op mijn pad komen én iets met mij doen, dat mij dat helpt om te reflecteren, te ontwikkelen. En om mij keer op keer liefde tye laten ervaren. Ik geloof niet in lotsbestemming of in ‘je hebt áltijd een keuze’. Ik denk wel dat wat een situatie met mij doet, emotioneel en soms zelfs fysiek, het effect is van míjn bagage, mijn leven. Een situatie of emotie die je uit de bocht laat vliegen, staat vaak niet op zich, het is een som van meerdere delen.

Emotie als boodschapper
Ik vind emoties prachtig. En toch word ik er met enige regelmaat door onderuit geschoffeld. Ze zijn zó intens. Mijn ‘negatieve emoties’ als angst, woede, boosheid, paniek. En toch kan ik ze steeds meer verwelkomen als een welkome boodschap, een goede ervaring. Er is iets, een ervaring of een gedachte waar ik nog iets mee moet. Iets wat ik nog als ‘niet goed’ bestempel, waar ik in tegen weerstand kom.

Aan mij dus om daar iets mee te gaan doen. Of niet. Dat mag ook, dan komt het vanzelf opnieuw voorbij en mag ik daar weer een keuze in maken. Meestal is het voor mij genoeg om te herleiden welke emotie er voor mij achter zit, en waar die vandaan komt. The thing is: je kunt het verleden niet veranderen. Ik kan alleen maar proberen om mijzelf zoveel liefde te geven, dat ik die situatie los kan laten.

Alledaags praktijkvoorbeeldje 🙂
Situatie schets: mijn zoon wil iets niét en ik wil dat wel. Schoenen en jas aan en en gáán bijvoorbeeld. En eigenlijk ook gewoon nu. Omdat ik het zeg. Want..
A. Ik heb afgesproken (oh lord. Tijdsdruk)
B. Ik voel me tekort gedaan want ik doe aalleees en nu werken ze niet mee!
C. Ik vraag het honderd keer, ben geen langspeelplaat, geen uithangbord en óók geen lakei. Mijn geduld is OP.

Hij:
A. Heeft geen zin, ziet de noodzaak niet
B. Moet echt even dit lego project afbouwen
C. Kijkt de rescue bots en hóórt me niet eens. En ineens is die moeder (zie A) zwaar geïrriteerd en ohjoy, nu staat ze ook nog met een kwaaie kop te zeggen wat je NU moet doen.

En wat gebeurt er dan: juist. Wij raken onze verbinding kwijt, komen tegenover elkaar te staan, willen allebei controle en hoppata: battle for middle earth was er niks bij.

Puur of geconditioneerd?
Maar als ik dan heel eerlijk ben.. dan zijn zijn redenen veel puurder dan die van mij. Zonder daarbij goed of fout te willen bestempelen. Hij is in het nu, is druk met lego, met bovenop z’n broertje zitten, loopt naar de gang om zn schoenen te pakken maar ziet een ballon die hij écht even tien keer moet opblazen, hij ‘gehoorzaamt’ niet omdat hij andere dingen te doen heeft, zonder doel.

Maar ik, ik heb afgesproken. Dus ik heb me aan een afspraak te houden, vind ik. En ik voel me soms echt een sloof, vind dat ik niet op waarde geschat word, alsof ik het niet waard  ben om naar te luisteren, ik heb een doel en wil daar zo snel mogelijk naar toe. En iedereen moet meewerken anders raak ik in paniek.

Maar, joeee! Laten we eerlijk zijn. De situatie is: ‘mijn kind heeft nog geen schoenen en jas aan, en ik wil weg. Punt’.
Niks respectloos aan, geen sloof, waardeloos, of met welke gedachte ik mijzelf ook neersabel. Al die gedachten erbij komen niet uit het nu, en ook niet bij mijn kind vandaan. Het zijn mijn oordelen, mijn gedachten, mijn onopgeruimde shit. Dus het IS helemaal niet wáár. Het zijn mijn gedachten die me in de weg zitten. Niet mijn kinderen. Meestal dan 😉

Ja leuk, die ratio. MAAR.
De emotie -paniek- is er echter al voor ik me dat kan bedenken. Vooral op dagen dat ik moe ben, mijn gedachten weer eens overuren draaien en mijn hoofd niet stopt en mijn lijf het niet bijbeent, ben ik daar vatbaar voor. Op dagen dat ik kipfit ben, speelt het helemaal geen rol. In exact dezelfde situatie, dat alleen geeft al te denken.

Maar goed, die emotie is er, dus die gaat even sky high en dan -dat is het leuke van emoties- gaat het ook weer weg. Pas daarna zie ik meestal van een afstandje dat mijn gedachten, mijn oude boosheid en onvrede, het NU in de weg staan: de verbinding met mijn kind. En dat de enige manier om tot samenwerken te komen, verbinding is. Dat dwing je niet af, dat ontstaat vanuit liefde. Want diegene die je liefhebt, daar wil je mee samen zijn. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en je dat wilt.

En zo kom je weer bij liefde. En dat is het mooie: Liefde is oneindig, het raakt nooit op. En als er genoeg is om heel veel van jezelf te houden en heel veel van anderen te houden, weet je dat die liefde altijd aanwezig is. Dan durf je die verbinding met anderen aan te gaan, en met jezelf.

Liefde is als een pleister op alle wonden: dat heelt. Dat brengt je dichter bij je zelf en bij anderen. Weg van je patronen, je genadeloze gedachten.

Let love rule.

 
image

Chocolade Chip muffins

Als ik elke dag zou kunnen ontbijten met chocoladetaart, zou ik dat doen.
Want oh my, I LOVE CHOCOLATE!

image

Deze muffins toppen echt alle healthy chocolate chip koekjes/muffin’s/watdanook die ik ooit heb gemaakt. Zó lekker, glutenvrij én zoet. Om heel eerlijk te zijn, zijn de chocolate chips die ik gebruik niet he-le-maal suikervrij, maar dat kun je zelf natuurlijk wel doen. Ik kies voor deze omdat ze zó lekker zijn. En in m’n budget passen.

2 + 1/4 cups havermout, gemalen in keukenmachine
1/2 cup chocolade chips
1 tl baking soda
1 tl bakpoeder
1/2 el kaneel
1 tl vanille extract
1/2 tl zout
snuf gemberpoeder

1/4 cup kokosbloesemsuiker
1/4 cup honing
2 eieren
1/3 cup kokosolie (gesmolten)
1 cup (homemade) appelmoes (4 middelgrote appels)
1/2 cup melk (koemelk of plantaardig)

Het recept is  goed voor een stuk of 15 muffins. Verwarm de oven voor op 200 graden celcius.
image

Begin met de appelmoes, mocht je ongezoette appelmoes hebben: handig! Zo niet;  schil vier middelgrote appels en snij in kleine stukjes. In een pannetje op het vuur, héél klein beetje water erbij, deksel erop. Nu hoeven de appeltjes maar minuut of vijf te koken, ze worden vrij snel zacht. Let op dat het niet aanbakt! Eventueel een klein beetje water erbij. Pureren kan met een stamppotstamper of met een staafmixer. Ik gooi bij de hete appelmoes gelijk de kokosolie, scheelt weer een handeling.

Voeg vervolgens alle ingrediënten uit rij twee bij elkaar. Meng de ingrediënten uit de eerste rij in een andere kom ook bij elkaar. Voeg nu het vloeibare prutje (sorry :D) aan de droge ingredienten toe.
image

Het blijft een vrij vloeibaar geheel. Komt goed! Mocht het echt heel vloeibaar zijn, dan kun je eventueel 1/4 cup boekweitmeel toevoegen. Doe de mix in muffinvormpjes, in het midden van de oven bakken voor 15 minuten op 200 graden bakken.

Eet smakelijk!
image

Project: Vliegtuig

‘Kunnen jullie een papieren vliegtuigje vouwen?’ luidde de vraag van Mika. Ha, natuurlijk. Dus zowel man als ik vouwden een vliegtuig en wat bleek tot onze verbazing: we vouwden allebei echt compleet anders. De jongens klommen op tafel en een vliegtuigrace was geboren. Na een aantal vliegtuigjes gevouwen te hebben en een verzoeknummer voor een helicopter van Luuk (‘euh….’), vonden we bij de bibliotheek echt een goed boek.

De man werd, gesteund door de jongens, aan het werk gezet. Steph heeft een vliegtuig of veertig gevouwen, van de ‘stier’ tot ‘pijlstaartrog’ en de ‘arend’.
img-20160116-wa0002.jpg

Onze testpiloten namen vervolgens de testvluchten voor hun rekening. Elk vliegtuig werd beoordeeld op hoever hij kwam, vliegeigenschappen ed. Ze namen hun taak uiterst serieus 🙂

Natuurlijk moest er vervolgens onderzocht worden waarom het ene vliegtuig wel goed vliegt, waarom de vleugels zo verschillen ed.

Nu zijn wij groot fan van het Klokhuis. Ze brengen vrij ingewikkelde onderwerpen, op een hele laagdrempelinge manier zonder dat  het idee hebt dat je als klein kind wordt behandeld. Én die kleine kinderen pikken gewoon op wat voor hun op dat moment behapbaar is. De jongste vindt vooral Varkentje Rund erg leuk, de oudste steekt ook daadwerkelijk van alles op. En ook dit keer lieten ze ons niet in de steek. Er zitten weer prachtige afleveringen tussen! Klik voor afleveringen over vliegtuigen.

Toevallig kwamen we op tv een aflevering van Klaas kan Alles tegen, waarin hij een duel aangaat met ‘The paper airplaine guy’. Erg leuk! En voor Mika de aanleiding om met een kartonnen bord in de rondte te gaan wapperen.

Een bezoek aan hét museum over vliegtuigen kon vervolgens natuurlijk niet ontbreken. Op naar het Aviodrome in Lelystad dus! En wat is dát een leuk museum! Overal waar je kijkt staan en hangen vliegtuigen. Je wordt meegenomen naar het eerste gemotoriseerde vliegtuig, maakt een ritje in een luchtballon, neemt een kijkje in een Dakota. Er is véél te zien en nog meer te doen.
20160210_115643.jpg

Ook voor kleine kinders die even willen draken zijn er genoeg plekken waar ze kunnen klauteren en klimmen. Een bezoekje aan de film ‘I can fly’ was ook leuk (vooral vanwege het leedvermaak om ondergetekende, aangezien ik de 4d ervaring ‘water’ vooral voor m’n kiezen kreeg). De heren deden mee aan een quiz door het museum heen, aan het einde kregen ze daarmee hun ‘Pilotendiploma’.
image

 

De jongens hebben een heleboel dingen gezien, gevraagd, geleerd en gedaan. Maar vooral hebben we een heerlijke dag gehad.

 

Ook thuis zijn we -een week later- nog niet van de hele vliegtuigmanie af. Het papier is niet aan te slepen want er wordt nog druk gewerkt aan het ultieme papieren vliegtuigje ontwerp.

 

Kruidenboter maken in de Hortus

Vandaag hebben de heren een heuse workshop kruidenboter en kruidenkaas maken gedaan in de Hortus in Alkmaar. Onder leiding van een hele fijne mevrouw van MEC Alkmaar gingen alle kindjes (en mama’s en oma’s) enthousiast aan de slag.

De jongens kregen een potje met daarin een beetje gedroogde kruiden en vloeibare (slag)room. En toen gingen ze schudden.. en schudden.. en nog meer schudden. Eerst klotste het natuurlijk flink, langzaam veranderde dat in slagroom. Na nóg meer schudden begon het klotsen opnieuw (daar werd druk op gelet) en dat was het teken dat het boter begon te worden! Vol trots waren de jongens toen hun boter uit het potje werd gehaald: kruidenboter! Zo makkelijk en zo leuk om te doen (en nog lekker ook! mmm).

Zelf doen?
Goed afsluitbaar potje voor de helft vullen met vloeibare slagroom. Theelepeltje gedroogde kruiden naar smaak erin, dekseltje er goed opdoen. En dan: schudden!!! Het duurt een minuut of tien 🙂
Ook leuk om te kijken: het Klokhuis over boter.

Daarna hebben ze met verse kruiden (oa peterselie en daslook), knoflook en gedroogde kruiden (oa brandnetel ed) en neutrale ‘roomkaas’ hun eigen kruidenroomkaas gemaakt. Knippen in je vinger ipv de kruiden blijkt niet heel handig. Maar verder was het erg leuk om te doen en ook leuk om te zien dat de kinderen qua leeftijden behoorlijk uiteen liepen maar dat dat helemaal geen probleem was.
IMG_20160217_201847-1

Daarna doken we natuurlijk nog eventjes de tuin van de Hortus in. De ijsvogeltjes die er schenen te zitten hebben we niet gezien 🙂 maar de daslook hebben de jongens wél ontdekt in het bos.

De allerlekkerste choco-banaanmuffins

chocobanaanmuffins
..om je vingers bij op te eten. En dat vinden er meer, aangezien ik werd gevraagd om dit recept weer snel te plaatsen. U vraagt, wij draaien.

First of all: deze zijn gevaarlijk. Maar dan echt. Het is mij al zó vaak gebeurd dat ik 12 muffins had (lekker voorraadje) en dat het ineens echt heel erg logisch leek om er vier, of vijf, als lunch te eten. En ook nog één als tussendoortje. Dus.

Ingrediënten deel 1
3 rijpe bananen
3 el kokosolie
1/4 cup honing of maple syrup
2 eieren
1 tl vanille extract

Dit mash je lekker door elkaar, ik gebruik een staafmxer, keukenmachine of handmixer werkt ook.

Ingrediënten deel 2
1 cup amandelmeel
1/4 cup kokosmeel
1/3 cup cacao
1 tl baking soda
1 tl wijnsteenbakpoeder
Evt voor de echte zoetekauw: chocolade(druppels).

Oven voorverwarmen op max 175 graden celcius. Voeg de droge ingrediënten toe aan de natte ingrediënten, goed roeren (met een lepel is prima). Verdelen over muffinvormpjes (ongeveer 10-12), vervolgens in het midden van de oven een minuut of 15-18 bakken. Die satéprikker kun je achterwege laten, want ze horen plakkerig.

Eet smakelijk !

Havermoutpap appeltaartstijl

Mijn favoriete ontbijtje. Het is warm, het vult goed en is zó lekker.
Het fijne aan dit recept vind ik dat het zo makkelijk is, de verhoudingen komen niet zo nauw. Maar globaal gezien kun je aanhouden voor één persoon (en een meesnoepende peuter):

Half kopje*
Het dubbele aan water**
1 grote appel (of twee kleine)
1 el chiazaad
1 el honing
1 el kokosolie
1/4 tl kaneel of meer
Snuf zout
Evt: rozijntjes, moerbeien etc.

* Die kinderbekers van de IKEA bijvoorbeeld, een koffiekopje, of een gram of 45-50 havermout.
**of melk, of rijst- of amandelmelk. Let er wel op dat rijstmelk een vrij hoog percentage koolhydraten bevat, dus samen met je havermout kan dat nog stééds voor een piek in je bloedsuikerspiegel zorgen. Voeg dan nog wat extra vet toe bijvoorbeeld.

Bereiden:
Zet een pannetje op het vuur, gooi al je ingrediënten in dat pannetje, zo nu en dan roeren, afhankelijk van je havermourt duurt het een minuut of 5 a 10. Wordt het een lekker smeuïg geheel? Dan is het klaar  🙂 eet smakelijk!!

Poging 2

Ja, je ziet het goed. Ik ben niet meer gehackt, niet meer onbereikbaar en er is zelfs een deel van mijn blogberichten gered uit de krochten van het internet (hierbij eeuwige dank aan M). En dat betekent:

Poging 2 voor Ongeraffineerd.nl !

Veel leesplezier, lieve kijkbuiskindertjes. En mocht je nog een verzoekreceptje hebben dat niet meer te vinden is, dan hoor ik dat graag.

Morgen gaat mijn pink eraf

‘Morgen gaat ook mijn pink eraf. Ik heb al geen duimen meer.’ Zei mijn oudste zoon.
Mijn vriend keek wat verbaasd. ‘Maar mama heeft al haar vingers nog hoor.’ Werd hij gerustgesteld.

Nog 17 nachtjes (dat zijn mijn vingers plus die van hem, minus zijn duimen en sinds vandaag dus ook zijn pink), dan wordt hij vijf jaar.

Aftellen, het is wat. Mijn zoon die niet groter wil worden, voor altijdeneeuwig wil blijven zoals hij nu is. Die al een jaar blijft vol houden dat hij drie jaar is of niet weet hoe oud hij is.

Ineens leert hij zichzelf letters lezen en tekent die ook na, kent al heel wat cijfers van de klok en maakt zijn intrede in de wereld van rekenen (waarbij ik over een week ook mijn vingers mag gaan opofferen).
Hij sluit de prachtigste compromissen met zijn broertje, en soms ‘lukt dat niet, mama’ dus dan brult hij gewoon heel hard.

Mijn oudste zoon. Die al bijna vijf jaar (plus negen maanden) ons leven mooier maakt, ons leven overhoop haalt, het leven een prachtig avontuur maakt en die ons leert dat zoals je écht bent, goed is. Ons prachtig enthousiaste kindje, met al zijn empathie, met al zijn worstelingen.

Met liefde offer ik mijn vingers op, desnoods mijn hele hand.

28/7

De dag dat je oudste kind geboren wordt, begint het. De onophoudelijke stroom van liefde, zorgen en verzorgen. Of je nou werkt of thuis bent, je bent áltijd mama. Eigenlijk begint het al eerder, tijdens je zwangerschap. Je lijf draagt, verzorgt, groeit een kind.

Dat is denk ik de grootste verandering van vrouw naar moeder. Je zorgt niet alleen meer voor jezelf, maar je zorgt éérst voor een ander en dán pas voor jezelf. Want jaja, ik weet het. Met die maskers en dat vliegtuig. Maar ik ken vooral moeders die hun bloedjes eerst dat masker op zouden zetten, dan checken of hun man ‘m op heeft, rondkijken of er nog een kind maskerloos is en dan -oh kak!- zelf nog ergens in de diepten van hun tas op zoek gaan naar een masker (die natuurlijk boven je hoofd bungelt, maar beroepsdeformatie he).

Je bent als moeder altijd aan het reageren. Op huilen, op honger, op verdriet, op blijheid. Overdag. En ‘s nachts. Het gaat maar door, het stopt niet. En al hoef je niet altijd te reageren, je lichaam en hoofd zijn altijd in waakstand. Dat vraagt van je. Dat vergt van je.

Tel daarbij op de maatschappij waarin we leven, die zo hard gaat, maar doorgaat, dag én nacht. En waar je ook vooral aan het reageren bent. Op whatsapp, op social media, telefoontjes, email en old school sms. Op die waakstand is ons lijf en hoofd helemaal niet gebouwd. We draaien overuren, zelfs zonder werk.

Moeders (en vaders, maar die hebben een andere blauwdruk, sorry papa’s), hoe houden we dat vol? Probeer eens echt héél bewust soms even niét te reageren op dat waarop je niet hóeft te reageren. Sta stil. Ga zitten. Haal adem. Doe even niks. Dat is fijn, en zo ontzettend nódig.
Laad jezelf even op, door niks te doen. Of door iets te doen waarbij je alleen maar hoeft te ‘zijn’.

Je hebt dat nodig. Je lichaam heeft dat nodig. Je hoofd vindt het ook wel eens fijn om niet honderd dingen tegelijk te moeten overdenken. En je kind vindt dat ook wel handig, een moeder die voorleeft dat stil staan geen achteruitgang is.