Kwetsend

Dat ik mezelf kwetsbaar opstel, dat ik openheid geef, dat ik andere keuzes maak dan een ander, dat ik mijn hoofd boven het maaiveld uitsteek..

Dat betekent nog niet dat ik een pantser heb. Dat woorden me niet raken. Dat ik gemeentegoed ben. Het betekent ook niet dat het oké is als je je oordeel al klaar hebt zonder dat je ooit ook maar met mij in gesprek bent geweest.

Ik vind het zo verdrietig dat mensen aannames doen, ongefundeerde oordelen hebben. Het zorgt zo enorm voor verwijdering. Het slaat elk gesprek dood.

Het maakt me boos. Het maakt me verdrietig. Het doet me soms enorm veel pijn.

Maar ook.. het maakt me sterker, het maakt me kwetsbaarder, het maakt me moediger.

Want zolang er blijkbaar nog reden is om over mij te lullen, betekent dat er nog steeds taboes en oordelen liggen op de keuzes die ik maak. Op de dingen waarmee ik me identificeer, op het leven dat ik leef. En met mij zijn er zoveel meer mensen.

Dus ik hou niet mijn mond, ik verstop mezelf niet en houd me niet in. Ik leef en ik laat zien. Ook als je daar iets van vindt. Ben je nieuwsgierig? Kijk maar. Vind je er iets van? Denk maar. Heb je vragen? Stel ze. Heb je een mening? Ventileer.

Misschien hoor je ‘het voor het eerst’ (weet je hoevaak ik die hoor?) of ‘wist je helemaal niet dat het bestond’.

En dat is prima. En ik weet: wat de boer niet kent, dat vreet ‘ie niet.

Dus als ik laat zien, hoe ik leef, hoe ik doe, hoe ik denk. Dan wordt het steeds een beetje minder nieuw. En wie weet, ooit. Verdwijnt langzaam het taboe. Niet voor mij, i’ll be fine. Maar voor iedereen die taboevrij wil leven.

Als het gevolg is van mijn openheid dat ik gekwetst word, dat ik onderwerp ben van gelul en praatjes, als mensen dingen van mij vinden of dingen zeggen die zover van de waarheid liggen. Als ik ‘die ene ben’. Dan moet dat maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *