Maar.. waarom?

Tijdens een minor filosofie clashte ik met enige regelmaat met mijn medefilosofies. Ik trok veel in twijfel, vond een antwoord van de docent vaak niet sluitend genoeg en had vaak een wedervraag. Meestal was ‘maar.. Waarom?’ genoeg om in ieder geval één iemand te laten zuchten. Waarom ik niet gewoon ‘met het antwoord genoegen nam’? Ik stelde die vragen alleen niet om lastig te zijn. Ik slikte de dingen gewoon niet voor zoete koek.

Dat een tafel een tafel is, een stoel een stoel, dat je soep eet met een lepel en snijdt met een mes. Kijk, prima.. Daar kan ik mee leven en in zekere zin is dat vooral ook heel praktisch. Dus: eens met die afspraak.

Maar.. wat is waarheid? Bestaat er een god? Wanneer ben je gelukkig? Wat is goed? Wat is liefde? Daar bestaat geen universeel antwoord op. Dat ik ‘de norm’ in twijfel trek, dat is geen groot geheim. Ik aanschouw, ik voel, ik ervaar. Wat werkt voor mij? Wat voelt voor mij goed? Soms is dat (ogenschijnlijk) met de stroom mee, soms laat ik de hele stroom links liggen en duik in een volledig andere rivier. (Wees gewaarschuwd, deze vrouw schudt de meest leeelijke metaforen uit d’r mouw. Gratis en voor niets).

Ouderschap is één van die dingen. Moeder worden; behoorlijk jong was ik. En het voelde als het juiste voor mij, voor ons. Rationeel kon ik vooral héél veel tegens bedenken. En tóch gingen we ervoor. Met heel veel overtuigingen over hoe we dat dan gingen doen. Met een kind. En hoe dat zou zijn.

En alles ging anders. Want tegen één ding was mijn hoofd niet voorbereid. En dat was de liefde. Liefde voor een kind dat de wereld tegemoet trad met een open blik. Dat zich niet in een malletje liet persen. En de liefde in mij die ineens totaal niet het nut meer inzag van een mens in een bepaald kader proberen te houden. Dus we gingen op ons kop staan en bekeken alles vanuit een andere invalshoek. Niet meer: hoe moet het? Maar: hoe voelt het? En oh jommes.. Dat was het begin van het einde 😉 Want wat blijkt: Toen ik eenmaal op mijn kop was gaan staan, was mijn wereld ineens zó veel leuker!

Dat kader waar ik mijn hele leven zo nu en dan al flink tegen aan had staan trappen, was ineens verdwenen. Ik kon mijn eigen kader scheppen, mijn eigen antwoorden geven op de vragen die ik had.

Hoe voed je je kinderen op? Welke vorm van onderwijs kies je? Wat vind je belangrijk in het leven van je kind? Wat vind je belangrijk voor jezelf? Hoe zie je je relatie(s) voor je en wat vind je daarin essentieel? Waarom doe je wat je doet, waarom voel je wat je voelt?

Het intrigeert me wát het precies is waarom het één voor mij zo logisch voelt en het andere totaal niet. Voor mij houdt het verband met mijn kernwaarden. Dat wat voor mij zo ontzettend belangrijk is in het leven. Het is in zijn geheel al een mooi lijstje, maar bovenaan staan oa Liefde, Vrijheid en Verbinding. Ja, met hoofdletters ja. Zodra ik voor een keuze sta en ik krijg er buikpijn van, dan is dat vaak omdat het in strijd is met één van mijn kernwaarden. Ga ik er op aan? Dan komt dat omdat mijn liefde, vrijheid en verbinding met z’n drietjes de horlepiep dansen van enthousiasme.

Gaandeweg leer ik steeds meer te kijken naar wat voor mij belangrijk is. Het leven is één groot avontuur: de gebaande paden zijn wellicht wel lekker begaanbaar, maar de mooiste avonturen liggen voor mij daar buiten.

De vragen die ik aan mezelf stel, zullen wellicht niet de vragen zijn die jij aan jezelf stelt en vice versa. Is dat niet iets prachtigs? Dat we daardoor al een prachtige mix van individuen vormen met z’n allen? Dat jouw kader dat van jou is, mijn kader dat van mij en dat elkaar op geen enkele manier hoeft te bijten?

Let love rule.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *