Morgen gaat mijn pink eraf

‘Morgen gaat ook mijn pink eraf. Ik heb al geen duimen meer.’ Zei mijn oudste zoon.
Mijn vriend keek wat verbaasd. ‘Maar mama heeft al haar vingers nog hoor.’ Werd hij gerustgesteld.

Nog 17 nachtjes (dat zijn mijn vingers plus die van hem, minus zijn duimen en sinds vandaag dus ook zijn pink), dan wordt hij vijf jaar.

Aftellen, het is wat. Mijn zoon die niet groter wil worden, voor altijdeneeuwig wil blijven zoals hij nu is. Die al een jaar blijft vol houden dat hij drie jaar is of niet weet hoe oud hij is.

Ineens leert hij zichzelf letters lezen en tekent die ook na, kent al heel wat cijfers van de klok en maakt zijn intrede in de wereld van rekenen (waarbij ik over een week ook mijn vingers mag gaan opofferen).
Hij sluit de prachtigste compromissen met zijn broertje, en soms ‘lukt dat niet, mama’ dus dan brult hij gewoon heel hard.

Mijn oudste zoon. Die al bijna vijf jaar (plus negen maanden) ons leven mooier maakt, ons leven overhoop haalt, het leven een prachtig avontuur maakt en die ons leert dat zoals je écht bent, goed is. Ons prachtig enthousiaste kindje, met al zijn empathie, met al zijn worstelingen.

Met liefde offer ik mijn vingers op, desnoods mijn hele hand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *